ANTIĆ, IVAN
(1923, Beograd – 2005, Beograd)

Još tokom studija na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu, koje završava 1953, radi u projektantskim ateljeima “Jugoprojekt” i “Rad”, a u ovom poslednjem se i zapošljava. Karijeru univerzitetskog nastavnika  počinje kao asistent 1957, nastavlja kao docent i vanredni profesor, da bi 1973. postao redovni profesor Arhitektonskog fakulteta. Od 1976. je dopisni, a od 1983. i redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti. Između 1974. i 1981. predsednik je DAB-a. Samostalno je izlagao u Muzeju primenjenih umetnosti 1975. godine.

Za svoje delo nagrađen je najvišim stručnim priznanjima: u dva navrata Oktobarskom nagradom grada Beograda (1965. i 1974), Sedmojulskom nagradom (za opus do 1969), republičkom nagradom dnevnog lista “Borba”, kao i najuglednijim priznanjem Udruženja arhitekata Srbije – Velikom nagradom za arhitekturu za 1984. godinu. Široko razloženi spektar Antićevih ostvarenja obuhvata arhitekturu kako industrijskih, stambenih i poslovnih, tako i memorijalnih, sportskih i administrativnih namena. Bavio se takođe i pedagoškim, naučno-istraživačkim radom, kao i enterijernom arhitekturom. Član je Akademije arhitekture Srbije od njenog osnivanja 1995. godine.

BAĆ, ZBIGNJEV
(1930, Žešuv, Poljska)

Magistrirao 1956. na Arhitektonskom fakultetu Univerziteta tehnologije u Vroclavu gde docnije doktorira i radi kao redovni profesor. Težišta svoga obrazovnog delovanja razvija i van Poljske dajući, između ostalog, doprinos osnivanju obrazovnog arhitektonskog centra u Mosulu (Irak), gde predaje od 1980. do 1983. godine. Među osnivačima je i Arhitektonskog fakulteta (WSGN) u Varšavi i dekan tog fakulteta u periodu od 1998-2001.godine. Mentor je brojnim doktorantima u zemlji i inostranstvu među kojima su i počasni doktori Walter Hen i Jaime Lerner – predsednik Međunarodne unije arhitekata – UIA.
U domenu teorijskog i istraživačkog rada, kao i praktične arhitektonske delatnosti, ostvario je najviše rezultate i dobio značajna poljska nacionalna priznanja poput Zlatnog krsta za zasluge. Tokom svog radnog veka biran je u najviše stručne i naučne institucije u Poljskoj i inostranstvu. Bio je predsednik Saveza arhitekata Poljske (1988-91), član Senata Univerziteta tehnoilogije u Vroclavu (1988-2001). U članstvo poljske Akademije nauka primljen je 1995. godine. Član je Akademije arhitekture Srbije od 2006. godine.   

e-mail:  zbigniew.bac@pwr.wroc.pl

BELOUSOV, VLADIMIR NIKOLAJEVIČ
(1928, Moskva)

Na Moskovskom Arhitektonskom fakultetu diplomirao je 1950, magistrirao 1962, a 1993. odbranio doktorsku disertaciju pod nazivom "Arhitektura i urbanizam Jugoslavije. Etape formiranja i razvoja". Kao profesor na matičnom fakultetu deluje od 1976. godine. Za zaslužnog arhitektu Ruske federacije proglašen je sledeće godine, a za počasnog graditelja Rusije 1998. Gotovo čitav radni vek posvećen je pedagoškom, mentorskom i društvenom radu, ali se dugi niz godina bavi i teorijskim i praktičnim istraživanjima u oblasti raseljavanja, urbanizma i ekološkog graditeljstva, između ostalog i kao vodeća ličnost Centralnog naučno-istraživačkog i projektnog Zavoda za urbanizam (od 1972-88), kao direktor projekta Generalne šeme raseljavanja na teritoriji SSSR-a, te kao rukovodilac i realizator brojnih radova i projekata.
Član je Ruske akademije arhitekture i građevinskih nauka, Evropske akademije nauka i umetnosti i počasni član Međunarodne akademije arhitekture. U našoj sredini dobio je titulu honoris causa Univerziteta u Beogradu, počasni je član Saveza arhitekata Srbije, Društva urbanista Srbije i i član Akademije arhitekture Srbije.
Autor je više od 250 publikacija, među njima i monografija, knjiga, brošura i naučnih članaka od kojih je čak 35 posvećeno arhitekturi Jugoslavije. Među njima su i knjiga "Arhitektura Srbije", dve knjige "Savremena arhitektura Jugoslavije" u 12 tomu Sveopšte istorije arhitekture, kao i članci u Velikoj sovjetskoj enciklopediji.

BOGDANOVIĆ, BOGDAN
(1922, Beograd – 2010, Beč)

Posle diplomiranja na Arhitektonskom odseku Tehničkog fakulteta u Beogradu 1950. zapošljava se na matičnom fakultetu gde napreduje do zvanja redovnog profesora (1971). U svom pedagoškom radu značajno podiže nivo arhitektonske nastave, bogateći je diciplinarnim ukrštanjima, a zapravo pozivom na otkrivanje suštinske polisemičnosti graditeljstva u uporednom ambijentu pismenosti i književnosti, arheologije i antropologije, filosofske analitike ili istorije religije. U tom duhu i iz takve potrebe, koja se nije u potpunosti mogla ostvariti u univerzitetskoj sredini, osniva i vodi neformalnu školu arhitekture u Malom Popoviću. Njegovo praktično arhitektonsko i spisateljsko delo takođe odlikuju opsežna i višeputna duhovna poslanstva u kojima arhitektura postaje simbiotičko vezivo stvaralačkih rasprostiranja ka poljima skulpture, grafike, arheologije, ali i ka udaljenijim oblastima poput heuristike, simboličke gnoze ili graditeljske fantastike. Njegovi brojni memorijali i nekropole od Vukovara na severu do Prilepa na jugu, Labina na zapadu do Štipa na istoku, jasnog, antifašističkog polazišta, nadilaze lokalna i nacionalna, pa čak i ovos­trana značenja.
Za svog aktivnog veka obavljao je dužnost predsednika Saveza arhitekata Jugoslavije (1964–68), prodekana (1964–66), dekana (1970–71) Arhitektonskog fakulteta, kao i gradonačelnika Beograda (1982–86). Dobitnik je mnogih domaćih i stranih nagrada i javnih priznanja, između ostalih, Oktobarske nagrade (1960, 1966), republičke nagrade lista “Borba” (1965), Sedmojul­ske nagrade za životno delo (1976), Velike nagrade za arhitekturu, Pi­ranezijeve nagrade (1989), prestižne Herderove nagrade (1997),
austrijskog Krsta časti za nauku i umetnost (2002) i Zlatne medalje grada Beča (2003).
Od 1987. svoje delatno bavljenje politikom, zamenjuje kritikom režimski in­dukovanog nacionalizma, a od 1993, i prelaska u Beč, objavljuje više knjiga na nemačkom govornom području, kao i u zem­ljama bivše Jugoslavije. Za dopis­nog člana SANU izabran je 1970, ali je 1981. istupio iz ove institucije. Bio je član Ruske akademije arhitekture i graditeljskih nauka (1994), od 1998. Bavarske akademije lepih umetnosti, a od 2008. član Akademije arhitekture Srbije.

BOGUNOVIĆ, SLOBODAN – GIŠA
(1961, Beograd)

Diplomirao na Katedri za estetiku Odseka za filozofiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Od 1982. je slobodan umetnik pri ULUPUDSU-u. Na početku svoga profesionalnog rada bavio se estetikom i dramaturgijom, kao i pisanjem televizijskih scenarija. Članke, eseje, prevode iz oblasti estetike, istorije i teorije arhitekture objavljuje od 1981. u “Književnoj reči”, “Studentu”, “Književnosti”, “Gledištima”, “Mojoj kući”, “Srpskom književnom glasniku”, “Komunikacijama”, “Godišnjaku grada Beograda”, "Jat Review-u" i drugde. Napisao niz uvodnih tekstova za samostalne vajarske izložbe istaknutog umetnika ULUS-a Tamare Rakić (1988, 1990, 1995, 1998, 2002, 2005). Autor je priloga o srpskoj arhitekturi XIX i XX veka za devetotomnu “Enciklopediju srpskog naroda” izdavačke kuće DBR. Knjigu “Arhitektonska enciklopedija Beograda XIX i XX veka objavio je 2005. uz podršku komisije UNESCO-a za naučnu saradnju u Evropi. Od 2006. godine član je užeg sastava Stručne redakcije za likovnu umetnost i arhitekturu Srpske enciklopedije SANU i Matice srpske. Iste godine primljen je u članstvo Akademije arhitekture Srbije.

e-mail: g.bogunovic@sezampro.rs

BOJOVIĆ, BRANKO
(1940, Beograd)

Po diplomiranju u klasi B. Novakovića na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu 1963, zapošljava se u Službi za komunalno-stambene i urbanističke poslove SO Čukarica. Od 1966. do 1986. radi kao istraživač u Zavodu za urbanistička i komunalno-stambena pitanja, a potom i kao savetnik u Institutu za arhitekturu i urbanizam Srbije (1986-89). Od 1989. do 1994. predsednik je Gradske komisije za urbanizam, član Izvršnog saveta i Izvršnog odbora Skupštine grada Beograda. Docnije se vraća poslu savetnika u Institutu za arhitekturu i urbanizam Srbije.
Tokom svog plodnog radnog veka bavi se urbanističkim projektovanjem, prostornim planiranjem, naučno-istraživačkim radom, publicistikom. Koautor je i autor 35 studija, preko stotinu članaka u stručnoj literaturi i periodici (“Politika”, NIN, “Izgradnja”, “Arhitektura – Urbanizam” i dr.), kao i 50 referata na naučnim i stručnim skupovima. U koautorstvu je izradio oko 70 planova, delujući kao rukovodilac izgrade Generalnih urbanističkih planova Požarevca, Bara, Sokobanje, Šabca i dr., kao i niza detaljnih planova.
Bio je predsednik Urbanističkog društva Beograda, a danas je glavni urednik časopisa “Izgradnja”. Počasni je građanin Sokobanje i nosilac preko dvadeset različitih društvenih priznanja. Član je Akademije arhitekture Srbije i njenog Saveta od osnivanja 1995. godine.

e-mail: izgradnja@sezampro.rs

BRKIĆ, ALEKSEJ
(1922, Kikinda – 1999, Beograd)

Studije na Arhitektonskom odseku Tehničkog fakulteta u Beogradu upisao pre Drugog svetskog rata, nastavio po demobilisanju, u novembru 1945. godine, i završio 1948. godine. Počev od 1949. do 1952. na položaju je upravnika arhitektonskog odeljenja u sastavu Projekantskog zavoda Srbije. Napustivši ovu ustanovu, osniva projektantski atelje “Invest-projekt” (gde je projektant i direktor) da bi potom delovao u manjim arhitektonskim biroima, mahom kao osnivač i vodeći projektant (“Obelisk” 1957, “Vračar projekt” 1964). Tokom 1960. u Americi predaje na University of California, Berkeley i Michigen State University. Početkom sedamdesetih sasvim se posvećuje pisanju, teorijskim i istorijskim aspektima struke. U tom periodu  na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu po pozivu predaje studentima završnih godina i postdiplomcima Arhitektoniku i teoriju prostora. Bio je takođe glavni pokretač i predsedavajući pokreta i simpozijuma “Sinteza” Beograd–Vrnjačka Banja (od 1973). Autor je četrdeset realizovanih arhitektonskih projekata, a svoje radove izlagao je na tri samostalne i  šest kolektivnih izložbi. Dobitnik je Velike nagrade arhitekture Udruženja arhitekata Srbije, nagrade ULUPUDS-a za životno delo (1997) i prvi predsednik Akademije za arhitekturu koja je osnovana 1995. godine.

CAGIĆ, PREDRAG
(1941, Beograd)

Po diplomiranju na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu 1963, zapošljava se u Institutu za arhitekturu i urbanizam Srbije gde radi do 1969. godine. Tada prelazi na matični fakultet i 1989. postaje redovni profesor na Katedri za arhitektonsku organizaciju prostora. Od 1990–92. upravlja Katedrom za arhitektonsko i urbanističko projektovanje. Bavi se projektantskim, pedagoškim i naučno-istraživačkim radom, pri čemu se s posebnom istrajnošću posvećuje problematici stambene arhitekture i revitalizaciji  gradskih centara i pešačkih zona.
Dobitnik je nekoliko najviših nagrada i stručnih priznanja (Oktobarske nagrade grada Beograda 1970. i 1982, savezne nagrade dnevnog lista “Borba” 1983, Velike nagrade Salona arhitekture 1984, Oktobarske nagrade Kikinde 1985, kao i Velike nagrade za arhitekturu Saveza arhitekata Srbije 1989).

e-mail: cagicpredrag@gmail.com

ČANAK, MIHAILO
(1932, Beograd)

Na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu diplomirao 1957, stekao zvanje magistra nauka 1975. i doktorirao 1984. godine. Od  1957. zaposlen je u Centru za stanovanje Instituta za ispitivanje materijala SR Srbije, dok od 1986. do 1990. službuje kao upravnik Instituta za arhitekturu i urbanizam Srbije. Bio je naučni savetnik, potpredsednik Upravnog odbora i Naučnog veća ovog instituta. Sa arh. Milošem Čankom osnovao je privatni biro “ARD” (Architectural Research & Design) 1991. godine.
Još na samom početku studija, sa četvoricom kolega, osniva grupu “Beogradskih 5”, koja na javnim arhitektonskim konkursima tog vremena osvaja brojne otkupe i nagrade. Rad Grupe posebno obeležavaju realizacije dve stambene zgrade u bloku 21 u Novom Beogradu te naselja Liman 1 i Liman 2 u Novom Sadu. Osvajanje prve nagrade na konkursu za naselje Kneževac-Kijevo i potonja dugogodišnja realizacija (sa A. Đokićem,  1971-84) označava i novu fazu autorovog ispitivanja arhitektonske forme, u kojoj se težište sa inicijalnog minimalizma novobeogradskih zgrada prenosi na njen poznomodernistički i postmodernistički varijetet.
Od 1983. posvećuje se pedagoškom i naučno-istraživačkom radu, vodeći među budućim studentima popularni “Pripremni tečaj za studente arhitekture” i baveći se problematikom vrednovanja kvaliteta u stanovanju i stambenoj izgradnji. Docnije, zadire i u eksperimentalne aspekte struke istražujući i projektujući “urbanu vernakularnu arhitekturu”, kako je imenuje. Član je Akademije arhitekture Srbije od 2006. godine.      

cmika@eunet.rs

ĐOKIĆ, ALEKSANDAR
(1936, Beograd,– 2002, Beograd)

Na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu diplomirao 1960. godine. Zaposlio se u projektantskom ateljeu “Generalni plan”, a potom u mladenovačkom “Investprojektu”, da bi 1963. prešao u Zavod za unapređenje komunalne delatnosti SR Srbije. Tokom 1968. i 1969. radi i usavršava se u Jordanu. Po povratku  u zemlju nastavlja samostalnu projektantsku delatnost u Direkciji za izgradnju i rekonstrukciju Beograda. Deluje u preduzeću “Naš stan”, “Beoplan”, “Beograd-invest” i drugim projektantskim ateljeima u kojima preuzima i odgovornost vodećeg projektanta. U svojstvu stručnog savetnika službuje i u Institutu za arhitekturu i urbanizam Srbije (1987–91). Početkom devedesetih (1992), osniva vlastiti biro za arhitektonsko i urbanističko projektovanje pod nazivom “Romantična arhitektura”.
O njegovoj izuzetno plodnoj profesionalnoj aktivnosti svedoči čak 280 arhitektonskih i urbanističkih planova, od kojih je približno stotinu realizovanih.
Nosilac je niza nagrada, društvenih priznanja i diploma, pored ostalog nagrade Majskog salona ULUPUDS-a (1973), godišnje nagrade ULUPUDS-a 1986, republičke nagrade lista “Borba” za 1987, nagrade “4. jul” za 1988. i drugih. Za ukupan stvaralački doprinos nagrađen je Velikom nagradom za arhitekturu Saveza arhitekata Srbije za 1986. godinu. Tokom bezmalo četiri decenije rada u struci, samostalno ili u timovima, učestvovao je na oko 70 konkursa iz oblasti arhitekture i urbanizma, a svoje radove izlagao na sedam samostalnih i više grupnih izložbi. Član je Akademije arhitekture Srbije od njenog osnivanja 1995. godine.

IVKOVIĆ, VLADISLAV
(1926, Beograd)

Na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu diplomirao 1951. godine. Tri godine kasnije biran je za asistenta, a od 1962, kada je habilitirao radom Pristanišne zgrade u Dubrovniku, docent je na Katedri za arhitektonske konstrukcije. Svoju nastavničku delatnost, kao redovni profesor, proširuje radom na predmetu Privredni objekti (Vazduhoplovna pristaništa). Posle penzionisanja 1991. aktivan je kao nastavnik na postdiplomskim studijama i jedan je od osnivača nastave za izbornu grupu predmeta bioklimatske arhitekture. Osim pedagoškim, sve vreme se bavi naučno-istraživačkim radom, kao i poslovima projektovanja u saradnji sa najuglednijim projektantskim kućama (Urbanistički zavod grada Beograda, Aeroinženjering, Energoprojekt i dr.). Doba afirmacije u struci doživljava posle prvog talasa ubrzane obnove i izgradnje Beograda, krajem pedesetih i šezdesetih godina, u vreme možda i najuspešnijeg razdoblja socijalističke ere, njenog ekonomskog belle époque. U takvom socijalno-ekonomskom miljeu, imao je retku priliku da istanča specijalnost projektovanja aerodromskih objekata koje izvodi u drugoj Jugoslaviji. Dobitnik je Sedmojulske i Oktobarske nagrade grada Beograda (obe 1962). Član je Akademije arhitekture Srbije od njenog osnivanja 1995. godine.

JOBST, MARIO
(1940, Beograd)

Diplomirao na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu 1971. u klasi profesora Stanka Mandića. Po završetku studija nakratko radi u beogradskom “Industrijainvestu” da bi 1972. prešao u arhitektonsko-urbanističku radionicu preduzeća “Energoprojekt”. Sve vreme deluje kao projektant, u Visokogradnji i Odseku za urbanizam i arhitekturu, a od 1982. prihvata se i upravljačkih dužnosti. Plodni stvaralački put i uspehe na javnim i pozivnim, domaćim i međunarodnim konkursima, nastavlja u okviru arhitektonskog biroa “Domaa d.o.o.”, koji osniva 2003. godine. Ogleda se u širokom tipološkom spektru projektantskih zadataka, izvodeći stambene i poslovne, hotelske i sportske građevine. Dobitnik je Velike nagrade ULUPUDS-a za projekat benzinske stanice “Jugopetrol Bor 4” (1997),  nagrade mesečnika “Kuća Stil” za dizajn (1999), kao i godišnje nagrade “Energoprojekta” za zgradu G u bloku 12 u Novom Beogradu. Član je Akademije arhitekture Srbije od 2006. godine.

e-mail: office@domaa.co.rs

JOSIĆ, ALJOŠA (JOSIC, ALEXIS)
(Stari Bečej, 1921- Sevr kraj Pariza, 2011)

Posle maturiranja u beogradskoj Realci 1939, pohađa slikarsku školu svoga oca Mladena Josića. Uporedo se bavi sportom i kao veoma mlad mačevalac osvaja državno prvenstvo (1939). Međutim, opredeljuje se za arhitekturu i 1948. diplomira u prvoj posleratnoj generaciji svršenih studenata Arhitektonskog fakulteta u Beogradu. Rane uspehe pokazuje i u oblasti ilustrovanja omladinskih časopisa i knjiga (oprema prvo izdanje “Ježeve kuće” Ćopića, “Šaljive narodne pripovetke”, 1949, Sremčevog “Pop Ćiru i pop Spiru” i dr.), kao i u filmskoj scenografiji radeći sa režiserom Vladimirom Pogačićem (“Priča o fabrici”, 1949). Od 1953. je u Parizu gde interdisciplinarna iskustva primenjuje delujući unutar Atelier des bâtisseurs (ATBAT), projektantskog biroa sa naglašenim istraživačkim pristupom i sklonošću ka sinestezijskom iskustvu arhitektonskog stvaralaštva. Sa već potvrđenim autorima – Žoržom Kandilisom i Šadrahom Vudsom, doskorašnjim arhitektima ATBATA-Afrika, 1955. osniva nezavisni arhitektonski biro Kandilis-Žosik-Vuds, kome se pridružuje i arhitekt G. Brinaš, građevinski inženjeri A. Pio i P. Doni. Razdoblje stvaranja u ovom ateljeu obeleženo je velikim međunarodnim uspesima tima, u kome, premda najmanje javno eksponiran, često preuzima vodeću stvaralačku ulogu (projekti Habitat évolutif, 1959, Cuvette Saint-Martin u Čadu,1962), te izvođenjem brojnih građevina širom sveta, od Francuske, preko Nemačke, do dalekog Pakistana i Perua, stambenih naselja, pa čak i čitavih gradova. Internacionalni proboj tim će ostvariti osvajanjem prve nagrade za kompleks univerzitetskih zgrada u Berlinu (1963, 1967-79), kao i planiranjem i izvođenjem novog grada (danas preko 100.000 stanovnika) Toulouse le Mirail (konkurs 1962, realizacija 1964-77).

JOVANOVIĆ, MIROSLAV – MIRKO
(1924, Beograd – 2003, Beograd)

Posle studija slikarstva (1942–44) na Akademiji likovnih umetnosti, upisuje se na tadašnji Arhitektonski odsek Tehničkog fakulteta u Beogradu. Po završetku studija 1951, kraće vreme je zaposlen u “Mašinoprojektu” da bi 1953. nastavio arhitektonsku praksu u Parizu. Po povratku u zemlju 1958. ponovo službuje u “Mašinoprojektu”, a od 1968. do penzionisanja u Zavodu za izgradnju grada Beograda.
Dobitnik je Oktobarske nagrade grada Beograda (1972), Velike nagrade za arhitekturu SAS-a (1985) i drugih priznanja. Bavio se projektovanjem industrijskih i javnih građevina, stambenom i enterijernom arhitekturom, a na početku svoga rada i filmskom scenografijom. U vreme njenog osnivanja 1995. bio je član Saveta Akademije arhitekture Srbije.

JOVANOVIĆ, SLOBODAN
(1937, Temerin)

Po diplomiranju na Arhitektonskom fakultetu univerziteta u Zagrebu (1964), zapošljava se u Pokrajinskom zavodu za zaštitu spomenika kulture gde radi do 1977. godine. Potom službuje u urbanističkim institucijama Vojvodine i Novog Sada, a od 1983. deluje u novosadskom Gradskom zavodu za obnovu graditeljskog nasleđa i zaštite spomenika kulture. Od 1993. do 2005. radi u Sekretarijatu za obrazovanje i kulturu Novog Sada. Bavi se konzervacijom, istraživanjem, obnovom graditeljskog nasleđa, prezentacijom i kritikom savremene arhitekture u Vojvodini. Tokom svog radnog veka prihvatao se predsedničkih dužnosti u Društvu arhitekata Novog Sada, Savezu arhitekata AP Vojvodine, Savezu arhitekata Jugoslavije, Savezu inženjera i tehničara Vojvodine, kao i pokrajinskom Društvu konzervatora. Bio je glavni i odgovorni urednik časopisa Društva arhitekata Novog Sada – DANS, član uredništva Enciklopedije Novog Sada i saradnik Matice srpske. Svoje radove je izlagao na dve samostalne retrospektivne izložbe (Novi Sad, Strazbur, 2004), kao i na Novosadskom salonu arhitekture (1976, 1990). Autor je brojnih napisa u stručnim časopisima i dnevnim glasilima. Član je Akademije arhitekture Srbije od 2006. godine.

JOVIN, BRANISLAV
(1935, Odžaci)

Završivši gimnaziju u Novom Sadu, studira u Beogradu gde diplomira na Arhitektonskom fakultetu 1960. godine. Po završetku studija zapošljava se u Urbanističkom zavodu grada Beograda (1960–69), a potom radi u Zavodu za izgradnju grada, jedno vreme kao savetnik i pomoćnik direktora Sektora za metro. Znatan deo svog radnog veka posvećuje promišljanju i razradi, a potom i borbi za ideju beogradskog metro-sistema. Angažovan je i na velikim komunalnim poduhvatima poput projektovanja auto-puta kroz Beograd. Bavi se arhitektonskim i urbanističkim  projektovanjem, kao i parternom arhitekturom. Vredan je i uspešan učesnik brojnih urbanističkih konkursa. Nosilac je dve Oktobarske nagrade grada Beograda (1967, 1971), republičke nagrade dnevnog lista “Borba” (1970) i Velike nagrade za arhitekturu (1991), koja se dodeljuje za izuzetan stvaralački doprinos u oblasti arhitekture i urbanizma.

e-mail: jovin@eunet.rs

KEKOVIĆ, ALEKSANDAR
(1939, Cetinje)

Završivši Osmu beogradsku gimnaziju, upisuje se na Likovnu akademiju, ali se već posle godinu dana opredeljuje za studije arhitekture koje na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu završava 1962. godine. Zaposlen je u “Energoprojektu” od 1964, u  Odseku za urbanizam i arhitekturu, a od 1968. i potom sve do 1978. rukovodi ovim ateljeom. Prešavši na Arhitektonski fakultet kao asistent, već 1982, po verifikaciji tri značajna rada, postaje vanredni profesor za predmet Arhitektonska organizacija prostora. U statusu redovnog profesora (od 1989) radi na Katedri za arhitektonsko i urbanističko projektovanje, vodi Kabinet za tematska područja i predaje Teoriju arhitektonskog prostora i Kompoziciju. Svoju praktičnu filozofiju građenja zasniva na isticanju važnosti unutrašnjeg enterijernog sklopa i njegove organizacije u procesu konstituisanja celine arhitektonskog ostvarenja. Laureat je republičke nagrade novinskog lista “Borba” za najbolje arhitektonsko delo izvedeno tokom 1982, specijalnih nagrada Salona arhitekture (1977. i 1978), kao i Velike nagrade za arhitekturu 1988, za izuzetan stvaralački doprinos struci. U vreme njenog osnivanja 1995. bio je član Saveta Akademije arhitekture Srbije.

LIČINA, SVETISLAV
(1931, Zagreb)

Završivši Arhitektonski fakultet u Beogradu 1956, zapošljava se u Urbanističkom zavodu grada gde radi do 1960. godine. Od 1960. angažovan je u nastavi na svom matičnom fakultetu, da bi 1962. postao asistent. Od tada i sve do 1998, kada se povlači u penziju, uspinje se lestvicom univerzitetskih zvanja, a kao redovni profesor na Katedri za projektovanje, od 1992. do 1994. upravlja katedrom. Osim pedagoškim radom, bavi se arhitektonskim i urbanističkim projektovanjem, kao i spomeničkom arhitekturom. Autor je preko 70 projekata, od kojih je blizu 30 realizovano. Tokom svog aktivnog veka, od 1986. do 1994, obavljao je i dužnost predsednika Saveza arhitekata Srbije. Svoje radove izlagao je na brojnim izložbama, između ostalih i na selekcionim izložbama beogradske arhitekture u Njujorku (1986), Milanu (1990) i Moskvi (1995). Laureat je Oktobarske nagrade grada Beograda za 1980, Velike nagrade arhitekture SAS-a (1985), republičke nagrade dnevnog lista “Borba” (1974) i godišnje nagrade Saveza arhitekata Srbije (1997/98). U vreme njenog osnivanja 1995. bio je član inicijativnog osnivačkog odbora   Akademije arhitekture Srbije.

e-mail: alicin@eunet.rs

LOJANICA, MILAN
(1939, Beograd)

Završio Arhitektonski fakultet u Beogradu 1962. da bi ubrzo postao asistent (1967) i docent (1975). Prvi je nastavnik Arhitektonskog fakulteta koji je verifikovao svoje radove (1974), dok je vanredni profesor postao 1979, a redovni 1988. godine. Držao je  predmete Arhitektonska organizacija prostora i Proces projektovanja, a na poslediplomskim studijama vodio je kurs Stanovanje-urbanizam i predavao Teoriju forme. Nastavu je takođe držao i banjalučkim postdiplomcima tamošnjeg Arhitektonsko-građevinskog fakulteta. Bavi se arhitektonskim i urbanističkim projektovanjem, naučno-istraživačkim radom, arhitektonskom teorijom, esejistikom i osobito pedagoškom delatnošću. Autor je više od četrdeset ostvarenih projekata i učesnik brojnih arhitektonskih konkursa na kojima osvaja preko dvadeset visokih priznanja. Bio je rukovodilac studije “Safski amfiteatar” (1985), a svoja dela je izlagao na samostalnim izlobama u Njujorku 1984. i Londonu 1986, kao i na više zajedničkih izložbi u zemlji i inostranstvu. Dobitnik je Oktobarske nagrade grada Beograda u dva navrata, 1970. i 1982, nagrade Vrhovnog Sovjeta Varšave (1972), kao i Velike nagrade za arhitekturu SAS-a (1986). U dopisno članstvo Srpske akademije nauka i umetnosti izabran je 2003. godine. Od 2006. urednik je Srpske enciklopedije SANU za oblast Likovna umetnost i arhitektura. Član je Akademije arhitekture Srbije od njenog osnivanja 1995. godine.

e-mail: vlojanica@beotel.rs

MAKSIMOVIĆ, STOJAN
(1934, Subotica)

Po završetku Arhitektonskog fakulteta u Beogradu 1956, službuje u Urbanističkom zavodu grada Beograda, a od 1970. do 1982. u Direkciji za izgradnju i rekonstrukciju grada. Kraće vreme provodi na specijalizaciji u Minhenu radeći na Arhitektonskom fakultetu u ateljeu profesora Jozefa Videmana. Kao afirmisan stvaralac, u naponu stvaralačke snage odlazi iz zemlje, nastavljajući stručnu delatnost u Kuvajtu, gde četiri godine, kao rukovodilac međunarodnog multidisciplinarnog tima, radi na svim elementima velikog projekta Kongresnog centra i Bajan parka.  Bez sreće da taj veliki poduhvat bude ostvaren, nastavlja karijeru u Minhenu, u firmi Leonard Mol, GMBH, a od 1987. i u SAD. Tamo se priključuje zajednici arhitekata TAK (The Architects Collaborative), glasovitoj po V. Gropiusu, ostvarivši, pored ostalog, Univerzitetsku biblioteku (Northeastern University Library) u Bostonu. Posle bankrotstva velikog TAK-a 1992, osniva vlastiti arhitektonski studio Stojan Maksimovic Architect u Nahantu – država Masačusets (SAD). Bavi se arhitektonskim projektovanjem stambenih i javnih građevina, a na početku karijere i urbanističkim projektovanjem. Višestranost njegove umetničke ličnosti dokazuje i bavljenje akvarelnim slikarstvom. Za svoja pojedinačna dela nagrađen je saveznom nagradom dnevnog lista “Borba” (1977), Oktobarskom nagradom grada Beograda za istu godinu, a za ukupan opus najvećim kolegijalnim priznanjem Saveza arhitekata Srbije – Velikom nagradom za arhitekturu, 1990. godine.

e-mail: stojan@comcast.net

MARTINOVIĆ, UROŠ
(1918, Bajice kod Cetinja – 2004, Beograd)

Arhitektonski fakultet u Beogradu završio  1951, da bi dve godine kasnije postao asistent, a posle habilitacije 1957. docent. Godine 1960. dobija zvanje vanrednog, a 1971. redovnog profesora. Osim kao pedagog i predavač, bio je aktivan i kao istoričar i teoretičar arhitekture, ali se poglavito bavio arhitektonskim i urbanističkim projektovanjem. Tokom svog radnog veka prihvata se dužnosti dekana Arhitektonskog fakulteta (1964–67), člana Univerzitetskog saveta, predsednika SAS-a (1964–68), direktora IAUS-a (1980–83) i drugih profesionalnih angažmana. Autor je preko pedeset arhitektonskih i urbanističkih projekata, od čega je polovina realizovana. Na konkursnim takmičenjima osvojio je 30 nagrada i otkupa. Nosilac je najviših javnih priznanja i nagrada: Oktobarske nagrade grada Beograda za doprinos projektovanju i izgradnji Novog Beograda (1968), republičke nagrade dnevnog lista “Borba” (1968), Sedmojulske nagrade za životno delo (1987), kao i Velike nagrade za arhitekturu SAS-a (1985). Autor je više desetina stručnih napisa u časopisima i dnevnim listovima u zemlji i inostranstvu, i pet knjiga. U vreme njenog osnivanja 1995. bio je član inicijativnog osnivačkog odbora Akademije arhitekture Srbije.

MAŠIĆ, SLOBODAN
(1939, Beograd)

Po diplomiranju na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu 1966. sa slikarom Leonidom Šejkom i pesnikinjom Marijom Čudinom osniva alternativnu izdavačku kuću “Nezavisna izdanja”. Ubrzo, 1968, pokreće i Studio Structure - atelje za grafički i arhitektonski dizajn (sa Savetom Mašić, Dragošom Kalajićem i Borom Ćosićem). Aktivno učestvuje u događajima 1968. kao grafički urednik levičarske revije “Susret”. Dugi niz godina potvrđuje svestranost svoje stvaralačke ličnosti baveći se grafičkim i filmskim dizajnom, pozorišnom scenografijom, izdavaštvom, promocijom literature, kao i esejistikom. U okvirima svojih edicija ili van njih dizajnira veliki broj knjiga i monografskih izdanja, izložbenih kataloga i promotivnih plakata. Zapažene rezultate postigao je i u oblasti pozorišnog i filmskog dizajna i scenografije.  Osim “Nezavisnih izdanja”, kao prvi nezavisni izdavač u bivšoj Jugoslaviji, pokrenuo je edicije “Nova” (1984), “Ogledalo” (2003), “Crvene sveske” (2003). Tokom četiri decenije rada u oblasti slobodnog izdavaštva, iskusivši da neke od njegovih knjiga budu i sudski gonjene, objavio je nekoliko stotina izdanja u više stotina hiljada primeraka. Osnivač je smotre grafičkog dizajna “kontakt” u Grafičkom kolektivu u Beogradu i predsednik beogradskog Art Director Club-a. Svoje radove izlagao je na samostalnim izložbama u Beogradu (Muzej primenjene umetnosti i Salon Muzeja savremene umetnosti, 1973), venecijanskom Bijenalu (1972) i na grupnim izložbama u Varšavi, Tojami (Japan), Kolorado Springsu, Kilu, Brnu, Štutgartu, Parizu, Ljubljani (BIO), Zagrebu (ZGRAF) i dr. Dobitnik je nagrade Bijenala u Brnu (1975), nagrade Oktobarskog salona (1971), dve Zlatne medalje BIO u Ljubljani, nagrade Sterijinog pozorja, dve Velike nagrade Majskog salona u Beogradu, posebne nagrade Prvog bijenala scenskog dizajna (1997) i dr. Od 1966. je u statusu samostalnog umetnika pri ULUPUDS-u. Član je Akademije arhitekture Srbije, čiji je bio potpredsednik, i član njenog Saveta od osnivanja 1995. godine.

MILOŠEVIĆ, PREDRAG V.
(1959, Jajce)

Diplomirao na Arhitektonsko-inženjerskom smeru Arhitektonskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu 1983, magistrirao  na Arhitektonskom fakultetu Sveučilista u Zagrebu 1991, a doktorirao na Arhitektonskom fakultetu Univerziteta u Beogradu (1995). Do 1992. radi kao projektant  i gradilišni inženjer, direktor Odeljenja za urbanizam i građenje u opštini Centar Sarajevo, glavni urednik časopisa “Arh” Društva arhitekata Sarajeva i Saveza arhitekata BIH, a bio je pozvan da predaje i na sarajevskom Arhitektonsko-urbanističkom fakultetu. Od tada do 1996. prvi je pomoćnik ministra za prostorno planiranje i urbanizam u Vladi Republike Srpske i generalni sekretar Saveta za izradu prostornog plana Srpske i Srpske Krajine, a od 1997. docent na Građevinsko-arhitektonskom fakultetu Univerziteta u Nišu. U razdoblju od 2002. do 2005. predaje na Fakultetu za arhitekturu i graditeljski menadžment u Bulavaju, Zimbabve. Danas je vanredni profesor Univerziteta Union i Slobodnog Univerziteta Crnorizac Hrabri iz Varne (Bugarska) u Beogradu, gde vodi nastavu iz Istorije umetnosti i Istorije savremene arhitekture. Kao saradnik brojnih stručnih glasila, autor je više od 200 naslova iz istorije i teorije arhitekture, prostornog i urbanističkog planiranja i drugih srodnih oblasti. Član je Akademije arhitekture Srbije od 2006. godine.

e-mail: pmilosevic@EUnet.rs

MITROVIĆ, BRANISLAV
(1948, Bar)

Na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu, na katedri profesora Uroša  Martinovića,  diplomirao 1974, odbranivši rad kojim ujedno osvaja nagradu Instituta za arhitekturu i urbanizam Srbije. Od 1977. je član projektantskog tima “Srbijaprojekta” gde deluje  do 1986. kada se zapošljava u Centru za istraživanje i projektovanje kao vodeći projektant. Godine 1990. postaje docent Arhitektonskog fakulteta na Katedri za projektovanje, a potom na Katedri za arhitektonsku analizu prostora. Drži postdiplomsku nastavu i na Arhitektonsko-građevinskom fakultetu u Banja Luci. Pored arhitektonskog i urbanističkog projektovanja, bavi se i enterijernom arhitekturom, dizajnom i grafičkim dizajnom, kao i pedagoškim radom.
Tokom svoje profesionalne karijere bio je član predsedništva Društva arhitekata Beograda (1983-89) i Saveza arhitekata Srbije (1987), predsednik Saveza arhitekata Srbije i predsednik Skupštine Inženjerske komore Srbije. Dobitnik je niza profesionalnih nagrada (republičke nagrade lista “Borba”/1985, 1990/, savezne nagrade istog lista /1990/, Specijalne nagrade Saveza arhitekata Srbije /1989/, Glavne nagrade XVI Salona arhitekture /1990/, Oktobarske nagrade grada Beograda za arhitekturu /1990, 1996/, Novembarske nagrade Budve /1994/, nagrade Salona arhitekture u Novom Sadu /1997, 1998/, nagrade časopisa “Kuća Stil”/1999/) i dr. Godine 2003, za svoje ukupno delo, nagrađen je Velikom nagradom za arhitekturu SAS-a, a 2006. izabran za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti. U vreme njenog osnivanja 1995. bio je član inicijativnog osnivačkog odbora   Akademije arhitekture Srbije.

e-mail: branmit@eunet.rs

MITROVIĆ, MIHAJLO
(1922, Čačak)

Na  Arhitektonskom  fakultetu Univerziteta u Beogradu diplomira 1948. u generaciji prvih posleratnih diplomaca da bi odmah, “planskom raspodelom”  kadrova, bio dodeljen Urbanističkom zavodu NR Srbije. Delujući u ovoj ustanovi, između 1949. i 1954.  ostvaruje  opšte urbanističke planove nekoliko većih mesta u zemlji (Niša, Pirota,  Zaječara, Trstenika, Banje Koviljače i Smederevske Palanke).  Kontinuitet rada u Zavodu  prekida 1950, kada odlazi na usavršavanje u Francusku i Dansku kao stipendista Ujedinjenih nacija. Od 1954. deluje u radionici “Projektbiro” kao osnivač, projektant i višegodišnji direktor (1968–80). Od 1975. posvećuje se i pedagoškom radu, kao  docent,  a od 1980. i redovni profesor Fakulteta primenjenih umetnosti u Beogradu na predmetu Urbani dizajn.  Autor je preko stotinu realizovanih projekata, 20 konkursnih radova, 4 knjige, kao i velikog broja arhitektonskih prikaza i kritika. Učestvovao je na brojnim smotrama arhitektonskog stvaralaštva, svoja dela samostalno izlagao u zemlji i inostranstvu (Beograd, Čačak, Loznica, Vroclav, Varšava), dok je redak jubilej u našoj sredini – pedesetogodišnjicu svoga delovanja u arhitekturi, obeležio velikom retrospektivnom izložbom u Muzeju savremene umetnosti 1998–99). Posle smrti A. Brkića 1999, postao je drugi predsednik Akademije arhitekture Srbije, a 2002. i počasni doktor (honoris causa) Beogradskog univerziteta. 

Svoju stvaralačku ličnost gradi u širokom rasponu interesovanja (urbanizam, arhitektonsko projektovanje, unutrašnja arhitektura, publicistika, kritika, crtež, grafički dizajn, pedagoški rad). Laureat je najviših nagrada: Oktobarske nagrade grada Beograda (1964), republičke nagrade dnevnog lista “Borba”(1967. i 1968), Velike nagrade arhitekture  SAS-a (1984), nagrade Salona arhitekture (1976. i 1978), Sedmojulske nagrade za životno delo (1986), “Zlatnog beočuga” Kulturno-prosvetne zajednice Beograda (1994), nagrade ULUPUDS-a za životno delo (1996) i dr. Član je inicijativnog osnivačkog odbora Akademije arhitekture Srbije 1995. godine.

MIHAILOVIĆ, SLOBODAN – BANE
(1922, Kruševac, – 2005, Beograd)

Stekavši diplomu na Arhitektonskom fakultetu Univerziteta u Beogradu 1950. zapošljava se u Projektnom zavodu Srbije. Početkom šezdesetih godina (1962) odlazi na višegodišnji rad u Francusku. Po povratku u Beograd 1969. zapošljava se u preduzeću “Srbijaprojekt” (bivši Projektni zavod Srbije) gde, kao šef  biroa, radi do penzionisanja 1987. godine. Tokom svog profesionalnog veka bavio se arhitekturom javnih, industrijskih i stambenih objekata, kao i publicistikom. Kao vredni učesnik brojnih arhitektonskih konkursa osvojio je 30 nagrada i otkupa u mnogim gradovima bivše Jugoslavije (Zagreb, Rijeka, Dubrovnik, Sarajevo, Skoplje, Beograd). Svoja dela izlagao je na kolektivnim izložbama u Beogradu (1981) i Alžiru (1981). Za ukupni opus nagrađen je Velikom nagradom Saveza arhitekata Srbije 1995. godine.

MLADENOVIĆ, DIMITRIJE
(1936, Zagreb)

Po završetku  Arhitektonskog fakulteta u Beogradu 1961. službuje  u Odeljenju za urbanizam i arhitekturu u Zrenjaninu sve do 1967. kada postaje asistent na matičnom fakultetu. Magistrira 1975, a svoje radove verifikuje 1981. godine. Od 1988. je profesor  na Katedri za urbanizam i prostorno planiranje kojom upravlja u dva navrata  1987–90. i  1995–97. godine. U razdoblju 1972-74. bio je predsednik Urbanističkog saveza Srbije, a od 1987. do 1995. predsednik Društva arhitekata Beograda. Polovinom prve decenije ovog veka radi kao profesor na Arhitektonskom fakultetu u Poznanju, u Poljskoj. Osim urbanističkim projektovanjem i planiranjem, kao svojim glavnim opredeljenjem, bavi se arhitektonskim projektovanjem, pedagogijom i naučno-istraživačkim radom. Njegovi prilozi na više od 40 urbanističkih i arhitektonskih konkursa, preko 20 puta su nagrađeni  priznanjima. Boravio je na studijskim putovanjima u Skandinaviji, Mađarskoj, Austriji, Čehoslovačkoj i Poljskoj. Odlikovan je ordenom Komandorie, jednim od najviših poljskih odlikovanja  u oblasti javnog i kulturnog života. Nosilac je povelje Urbanističkog saveza Jugoslavije (1973) i nagrade ministra za kulturu i umetnost Poljske (1986). U vreme njenog osnivanja 1995. bio je član inicijativnog osnivačkog odbora   Akademije arhitekture Srbije.

NEŠKOVIĆ, JOVAN
(1929, Trnovac kod Knjaževca – 2005, Beograd)

Diplomirao na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu 1953, doktorirao 1982. godine. U periodu 1953–60. zaposlen u nekoliko institucija za zaštitu spomenika kulture (Zavodu Vovodine u Novom Sadu /1953–54/, Saveznom institutu /1956–57/, Republičkom zavodu u Beogradu /1957–60/). Od 1960. do 1994. angažovan u nastavi na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu, prelazi put od asistenta do redovnog profesora (izabran 1983.). Predavao, kao osnovne predmete, Arhitektura prošlosti u Jugoslaviji i Zaštita i revitalizacija graditeljskog nasleđa, učestvovao u nastavi na postdiplomskim studijama. Bavio se istraživanjem i zaštitom spomenika kulture, proučavanjem, valorizacijom, zaštitom i revitalizacijom urbanog i arhitektonskog nasleđa.

Rukovodio dugogodišnjom izradom plana zaštite spomeničkog područja Starog Rasa sa Sopoćanima, kao i izradom plana zaštite i revitalizacije stare čaršije u Novom Pazaru. Dobitnik Novembarske nagrade Novog Pazara (1975), nagrade Društva konzervatora Srbije (1981) i drugih prizanja iz oblasti zaštite spomenika kulture.

PALIŠAŠKI, MILAN
(1927, Bačka Palanka)

Završivši gimnaziju u Novom Sadu i Arhitektonski fakultet u Beogradu 1953, deluje kao slobodan umetnik. Od 1974, svoje bogato iskustvo enterijeriste i graditelja prenosi generacijama studenata na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu kao nastavnik za predmet Unutrašnja arhitektura. Povukavši se u penziju 1994. u zvanju redovnog profesora i kao istaknuti umetnik, ne prestaje da stvara i deluje u arhitekturi. Mozaičnu prirodu svoje profesionalne ličnosti dokazuje baveći se različitim vidovima umetničkog izražavanja: oblikovanjem,  rekonstrukcijom  i opremanjem enterijera, dizajnom nameštaja, projektovanjem muzejskih enterijera i izložbenih postavki, arhitektonskim i urbanističkim projektovanjem. Jedna od trajnih, podsticajnih tema, kojoj će se uvek iznova obraćati, počev od 1951, i sve do izložbenog paviljona Jugoslavije u Barseloni 1992, predstavlja projektovanje paviljona i postavki na međunarodnim sajmovima širom sveta. Tokom nekoliko decenija, izrađuje više od četrdeset takvih projekata. Laureat je Oktobarske nagrade grada Beograda (1986), nagrade Oktobarskog salona (1989), Godišnje nagrade (1961) i nagrade za životno delo ULUPUDS-a (1994), Velike zlatne plakete beogradskog Univerziteta umetnosti (1994). Dobitnik je najveće kolegijalne nagrade za životno delo koju dodeljuje SAS – Velike nagrade za arhitekturu za 1996. godinu. Član je Akademije arhitekture Srbije od njenog osnivanja.

PUŠIĆ, LJUBINKO
(1952, Novi Sad)

Na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu, smer Urbanizam, diplomirao 1979, magistrirao na Fakultetu tehničkih nauka u Novom Sadu, smer Urbani sistemi, 1981, a doktorirao na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu, 1985. godine. Usavršavanje u okviru postdoktorskih studija nastavio je na TU Delft u Holandiji, u razdoblju od 2001. do 2004. godine. Bio je zaposlen u Zavodu za urbanizam i Zavodu za urbanizam Vojvodine u Novom Sadu (1976-92), kada 1992. prelazi na tamošnji Filozofski fakultet gde na Odseku za filozofiju i sociologiju predaje predmet Sociologija grada. Osnovne teme njegovih istraživanja jesu urbana sociologija, urbanizam, urbana kultura i problemi održivog razvoja. Publikovao je preko stotinu naučnih radova. Bio je predsednik Udruženja sociologa Srbije i Crne Gore, član Odeljenja za društvene nauke Matice srpske  i član Odbora za prosvetu Komisije Srbije i Crne Gore za UNESKO.

e-mail: pusic@eunet.rs

PEROVIĆ, MILOŠ R.
(1939, Skoplje)

Student N. Dobrovića, na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu diplomirao (1963), magistrirao (1972) i doktorirao (1984). Usavršavao se na  Graduate School of Ekistics  Konstantinosa Doksiadesa u Atini. Prvi deo njegove profesionalne karijere obeležava rad u Urbanističkom zavodu grada Beograda i  Zavodu za  planiranje razvoja grada Beograda. Godine 1993. prelazi na matični fakultet gde više od decenije, kao redovni profesor, vodi nastavu na Katedri za istoriju savremene arhitekture. Bio je i gostujući profesor u SAD krajem osamdestih godina prošlog veka. Bavi se urbanističkim projektovanjem, naučnim istraživanjem, publicistikom i pedagoškim radom. Autor je više knjiga i velikog broja stručnih napisa. Svoja dela samostalno je izlagao šest puta, na izložbama u Ljubljani (1977), Zagrebu i Beogradu (1978), Parizu (1981), Dablinu (1981) i Londonu (1986, Gallery of RIBA), kao i na nekoliko grupnih izložbi. U svojim bogato dokumentovanim, teorijski i istorijski zasnovanim urbanološkim studijama, primenjuje metodu razgranatih uporednih analiza i vrstu tipično postmodernističke strategije. Dobitnik je Velike nagrade za  arhitekturu Saveza arhitekata Srbije (1987).

PEROVIĆ, ZORAN
(1925, Beograd – 2000, Beograd)

Završivši Arhitektonski fakultet u Beogradu 1952, radi u Urbanističkom zavodu grada Beograda do 1955. kada postaje asistent na matičnom fakultetu. Od profesora M.Tričkovića 1965. preuzima predmet Unutrašnja arhitektura čiji sadržaj obogaćuje, dalje usavršavajući i unapređujući metodologiju nastave. Habilitirao je 1962. godine projektom “Kuća koja raste”, a svoje glavne radove verifikovao 1979. godine. Sve do 1990, kada se povlači u penziju, deluje kao docent, vanredni i redovni profesor, a duže vreme (1973–77) kao dekan i prodekan fakulteta (1979–80). U zvanju redovnog profesora u penziji, bio je aktivan na Katedri za arhitekturu unutrašnjeg prostora.

PODREKA, BORIS
(Beograd, 1940)

Osnovnu školu i gimnaziju pohađao u Trstu, a završio u Beču. Upisao se na tamošnju Visoku školu za primenjene umetnosti i Akademiju likovnih umetnosti, kao i na  Arhitektonski odsek bečke Politehnike, gde je 1968. diplomirao u majstorskoj klasi profesora dr Rolanda Rajnera. U Beču osnovao sopstveni projektantski atelje, a 1979. otpočeo i univerzitetsku karijeru, isprva kao asistent na Tehničkom fakultetu u Minhenu i bečkoj Politehnici, a kasnije (1981-87) i kao gostujući profesor u Lozani, Parizu, Veneciji, Londonu, kao i u Americi – Filadelfiji i Harvard-Kembridžu (Boston). Od 1988. redovni je profesor na Tehničkom fakultetu i direktor Instituta za arhitektonsko projektovanje i teoriju prostora (Institute für Raumgestaltung und Entwerfen) u Štutgartu. Između 1990. i 1995. vodio je međunarodni arhitektonski seminar u Beču. Njegov raznoliki i prebogati opus obuhvata projekte javnih građevina, porodičnih kuća i stambenih četvrti, banaka, univerzitetskih, medicinskih, kulturnih i tržnih centara, mnogih izložbenih prostora i postavki. Težište svoga rada takođe prepoznaje u arhitekturi enterijera, kojom i utire put javnog priznanja, ali autorsku prepoznatljivost posebno izgrađuje oživljavajući i oplemenjujući tradicionalne javne prostore – trgove, ulice i urbane zone evropskih gradova (Verona, Salcburg, Piran i dr.). Njegova rešenja, utemeljena u filozofiji kultivacije nasleđenog, podjednako obazriva spram povesti koliko i moderniteta, katkad su posve mali a učinkom veliki zahvati. Ovenčan je brojnim međunarodnim priznanjima, između ostalih, nagradom Chevalier des Arts et des Lettres (Pariz, 1986), nagradom grada Beča (Kulturpreis der Stadt Wien für Architektur,1990), nagradama “Jože Plečnik” (Ljubljana, 1992), San Giusto d’oro (Trst, 1997), San Valentino d’oro (2001) i dr. Nosilac je i srebrne medalje za zasluge grada Beča (1997), počasni član Bund Deutscher Architekten (od 1996) i počasni profesor Univerziteta u Mariboru (2000). Tokom čitavog profesionalnog veka neguje živu izlagačku delatnost te svoje radove prezentuje na samostalnim izložbama u mnogim gradovima Evrope i sveta: Veneciji (1980, 1991), Parizu, San Francisku, Denveru (1981), Beogradu, Zagrebu, Ljubljani, Budimpešti, Trstu, Rimu (1984), Londonu (1986), Harvardu (1987), Beču, Berlinu (1994-95), Pragu, Bratislavi i Beču (1998-99), Sarajevu (2001), Beogradu (2006). Njegovo delo predmet je brojnih napisa u stručnoj periodici, kataloških izdanja i monografskih publikacija (W. Zschokke, Boris Podrecca. Arbeiten / Works 1980–1995, Birkhäuser Verlag, Basel/Boston/Berlin 1996; M. Boeckl, Boris Podrecca, Offene Raume, Springer Austria 2003, itd.). Godinama se i sam uspešno bavi arhitektonskom publicistikom i teorijskim radom.

RAONIĆ, MILAN
(1943, Beograd)

Kao jedan od prvih u svojoj generaciji, sa 23 godine, diplomirao na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu (1966). Svoja prva praktična znanja, posebno ona iz predfabrikovane stambene izgradnje, stiče već po završetku studija radeći u Kopenhagenu, u arhitektonskom birou JM&EK. Godine 1970. zapošljava se u «Energoprojektu» i odlazi u Zambiju gde gradi satelitska stambena naselja, saobraćajne i poslovne građevine. Od 1975. do 2006. bavi se arhitektonskim projektovanjem u zemlji i inostranstvu, kao i upravljačkim poslovima u sastavu svoje matične kompanije. Tokom dugog niza godina gradi i jača svoje međunarodne profesionalne veze, doprinoseći afirmaciji arhitektonskog stvaralaštva uopšte. Počasni je član AIA – Američkog instituta arhitekata i SAR - Saveza arhitekata Rusije, te nosilac predsedničke odn. zlatne medalje ovih uticajnih  udruženja. Dobitnik je mnogih nagrada na javnim i pozivnim konkursima (između ostalih – I nagrada  za poslovnu zgradu «Energoprojekta» u bloku 26, 2003) i učesnik brojnih prezentacija srpske arhitekture na svetskim i regionalnim skupovima arhitekata (Barselona, Peking, Berlin, Istambul, Bratislava, Bukurešt, Moskva, Firenca i dr.). Laureat je nagrada Salona arhitekture (1998) i niškog Urbanističkog salona (2000). Bio je urednik posebnog izdanja časopisa «Forum» na engleskom jeziku (1996-2001) i organizator brojnih međunarodnih skupova arhitekata. Autor je većeg broja napisa u stručnoj periodici i dnevnoj štampi. Od 2006. član je i izvršni sekretar Akademije arhitekture Srbije. 

e-mail: raonic@eunet.rs

STJEPANOVIĆ, ALEKSANDAR
(1931, Beograd)

Po sticanju diplome Arhitektonskog fakulteta u Beogradu 1957, zapošljava se u Urbanističkom zavodu grada. Godine 1963, približno u doba značajnih uspeha na arhitektonskim konkursima u Beogradu i Zagrebu, postao je asistent na matičnom fakultetu. Habilitirao je 1972, a svoje radove verifikovao 1977, dok je redovni profesor Univerziteta u Beogradu postao 1988. godine. U tom zvanju vršio je dužnost dekana od 1983. do 1987. i prodekana od 1977. 1979. godine. Bio je predsednik Društva arhitekata Beograda (od 1995) i Saveza arhitekata Srbije, član redakcije časopisa “Arhitektura-Urbanizam”. Bavi se arhitektonskim i urbanističkim projektovanjem, enterijernom arhitekturom i publicistikom. Njegov opus broji preko 80 projekata, od čega je više od trećine realizovano. Na predlog kolega, prethodnih dobitnika najvećeg priznanja Saveza arhitekata Srbije, dobio je Veliku nagradu za arhitekturu 1992. godine. Takođe je nosilac dve Oktobarske nagrade grada Beograda (1975. i 1978), republičke nagrade dnevnog lista “Borba” (1975), nagrade ULUPUDS-a (1993), kao i Glavne nagrade (1975) i specijalnog priznanja Salona arhitekture (1993). Bio je član inicijativnog osnivačkog odbora Akademije arhitekture Srbije (1995).

STOJAKOVIĆ, ANKA
(1925, Mogorić)

Diplomirala na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu 1951, gde se dve godine kasnije zaposlila kao asistent. U zvanje docenta unapređena je 1961, da bi po doktoriranju 1965, postala vanredni (1968) a potom i redovni profesor (1976). Dugi niz godina držala je katedru iz Istorije umetnosti, a na postdiplomskim studijama predavala Umetnost na tlu Jugoslavije i vodila kurs Odnos arhitekture i dela likovne umetnosti. Takođe je podučavala istoriju umetnosti na Filozofskom fakultetu (1951-60) i Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu (1981-85). Na Arhitektonskom fakultetu bila je prodekan (1969-70) i šef Katedre za razvoj arhitekture i umetnosti (1981-90). U svojim naučnim istraživanjima bavi se sagledavanjem fenomena arhitektonskog prostora, posebno njegovim reprezentacijama u srednjovekovnom slikarstvu, te analizom odnosa dve umetnosti. Njen bibliografski opus broji znatan broj naučnih studija, koje objavljuje kako na srpskom tako i na francuskom jeziku.  Godine 1992. dobila je nagradu Društva konzervatora Srbije. Član je Akademije arhitekture Srbije od njenog osnivanja 1995. godine.

ŠTERIĆ, MILICA
(1914, Smederevo – 1998, Beograd)

Tehnički odsek Arhitektonskog fakulteta u Beogradu završava 1937. godine. Aktivni je učesnik NOB-a, a posle rata, nakratko službuje u Ministarstvu građevina da bi se potom, 1947, zaposlila u preduzeću “Elektroistok”. U “Energoprojektu” – nasledniku “Elektroistoka”, počev od 1951. sve do 1985, upravnik je Arhitektonsko-konstruktivnog odeljenja ove ustanove, direktor Direkcije za urbanizam i arhitekturu, pomoćnik generalnog direktora i, naposletku, član upravnog odbora i specijalni savetnik novostvorene “holding korporacije”. Tokom godina, svoj angažman u struci obogaćuje radnim i studijskim iskustvom stečenim u zemljama Evrope, Afrike, Amerike i Bliskog istoka. Na početku svoga delovanja u struci bavi se industrijskom arhitekturom, kasnije ponajviše arhitekturom stambenih i javnih građevina. Dobitnica je  Sedmojulske nagrade 1961. godine, kao i Velike nagrade arhitekture SAS-a za 1984. godinu. Bila je član Akademije za arhitekturu Srbije od njenog osnivanja.

TOMIĆ, RADIVOJE
(1922, Beograd)

Stekavši diplomu na Tehničkom odseku Arhitektonskog fakulteta u Beogradu 1948. zapošljava se u Urbanističkom zavodu Srbije gde službuje do 1955. godine. Tada u Beogradu, sa Jovankom Jeftanović i Mihajlom Mitrovićem, osniva «Projektbiro» - atelje za urbanizam i arhitekturu gde radi sve do povlačenja u penziju 1982. godine. Rana interesovanja i stručni zadaci vezuju ga za urbanističko projektovanje i rad na generalnim planovima više srpskih gradova poput Kosovske Mitrovice, Bora i Smederevske Palanke. Docnije širi svoj projektantski dijapazon baveći se kako arhitektonskim projektovanjem stambenih građevina, tako i parkovskom i memorijalnom arhitekturom, kao i enterijerom. Uporedo učestvuje na arhitektonskim konkursima i potpisuje brojne urbanističke, generalne i detaljne planove (Arilje, Svilajnac, Sijerinska Banja, Prokuplje, Zvornik, Despotovac, Lazarevac, Loznica, Slavonski Brod i dr.). Dobitnik je Povelje grada Arilja.

VUJOVIĆ, BRANKO
(1935, Podgorica)

Školovao se u Suvorovskom učilištu u Kursku i Višoj vojnoj akademiji u Moskvi (1956). Na Filozofskom fakultetu u Beogradu – Odseku za istoriju umetnosti – diplomirao je 1961, a doktorirao 1984. godine. Od 1962. do 1981. službovao je u Zavodu za zaštitu spomenika kulture grada Beograda, jedno vreme i kao rukovodilac Odseka za istraživanje. Odatle prelazi u Muzej grada Beograda gde do 1984. radi kao rukovodilac Odeljenja za pokretne spomenike. Karijeru univerzitetskog nastavnika počeo je na Prirodno-matematičkom fakultetu u Beogradu (1984-85), a nastavio, sve do penzionisanja u zvanju redovnog profesora, na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu. Osim pedagoškim radom bavi se naučnim istraživanjem istorije srpske umetnosti XVIII i XIX veka. Uzeo je učešća u brojnim domaćim i međunarodnim naučnim skupovima iz istorije umetnosti, balkanologije i zaštite spomenika kulture. Autor je blizu dve stotine stručnih i naučnih radova, autor desetine knjiga i monografija i prevodilac četiri knjige. Osnivač je i dugogodišnji glavni urednik časopisa “Sveske Društva istoričara umetnosti” (1977).  

e-mail: bvujovic@yubc.net

VULOVIĆ, PETAR
(1931, Kušići kod Ivanjice)

Završivši Arhitektonski fakultet u Beogradu 1957. godine, zapošljava se kao samostalni projektant u birou Narodne banke Jugoslavije (1959) gde službuje do 1965. godine. Od tada do 1974. radi u projektantskom ateljeu Službe društvenog knjigovodstva. Prešavši na Arhitektonski fakultet, 1976. svoje radove verifikuje, a 1980. postaje profesor na Katedri za projektovanje. Od 1988. radio je kao redovni profesor na Katedri za arhitektonsku organizaciju prostora. Autor je blizu pedeset ostvarenih arhitektonskih dela i velikog broja projekata, među kojima je znatan broj nagrađivanih. Programski okvir autorovih tema mahom određuje projektovanje javnih građevina poput poslovnih zgrada banaka i ekspozitura širom bivše Jugoslavije. Osim pedagoškim radom i arhitektonskim projektovanjem, bavi se i grafičkim dizajnom. Laureat je republičke nagrade dnevnog lista “Borba” (1968), Oktobarske nagrade grada Beograda (1987) i Velike nagrade za arhitekturu SAS-a (1984). Bio je član predsedništva DAB-a, član redakcije “Arhitektura-Urbanizam” i član saveta časopisa “Umetnost”. Svoja dela je izlagao na kolektivnim izložbama u zemlji i svetu.